Events , Thoughts And Memories In My Life

ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေအာက္ျမန္မာျပည္က ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို သတိရတဲ့အေနနဲ႕ ဒီပို႕စ္ကိုေရးျဖစ္ပါတယ္.. ဒီေန႕ပဲ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ တစ္အိမ္တည္းေနခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြနဲ႕ ျပန္ဆုံခဲ့ရတယ္.. သူတို႕ေတြက မႏၲေလးကို လာၾကတာပါ.. လူခ်င္းမေတြ႕ရတာ ၁၀စုႏွစ္ကိုေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ေနၿပီဆိုေပမယ့္ ျပန္ဆုံတာနဲ႕ အခ်င္းခ်င္း ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိၾကတယ္.. ၿပီးေတာ့ စကားေတြေျပာရတာလည္း အားမရႏိုင္ေအာင္ကိုပဲ.. သူတို႕ဆီမွာေနတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ လမ္းထဲကလူေတြကို နာမည္ေတြ ဘယ္နားမွာေနတယ္ဆိုတာေတြပါ ကြၽန္ေတာ္က မွတ္မွတ္ရရေမးတဲ့အခါ သူတို႕ေတြ အံ့ၾသ၀မ္းသာၾကပါတယ္.. သူတို႕ၿမိဳ႕က ထြက္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ ၁၀ ႏွစ္သာသာပဲရွိေသးတာ.. ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ပဲေနခဲ့တဲ့ေနရာေပမယ့္ အဲဒီၿမိဳ႕က လူနဲ႕ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိေနတာ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းလြန္းလို႕ပဲလား ၊ အဲဒီၿမိဳ႕ကကို အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ေနလို႕လားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး..

မိတ္ေဆြေဟာင္းနဲ႕ ျပန္ဆုံျဖစ္ေတာ့ မဆုံျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္.. ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕လည္း အိမ္ေထာင္က်ကုန္ၿပီ.. တစ္ခ်ဳိ႕အသိေတြက သက္ရွိထင္ရွားမရွိၾကေတာ့ဘူး.. ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ေက်ာင္းက ဆရာမေတြလည္း တစ္ခ်ဳိ႕က ခုထိအပ်ဳိႀကီး ၊ တစ္ခ်ဳိ႕က သားသမီးဘယ္နစ္ေယာက္ .. ဘယ္ကိုေရာက္ေနတယ္.. တစ္လမ္းတည္းအတူေန ကစားေဖာ္ကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ဘယ္သူေတြေတာ့ ဘယ္လိုႀကီးပြားေနၿပီ.. ငယ္ငယ္က တာေတလန္ေအာင္ဆုိးခဲ့ေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ သိပ္လိမၼာၿပီး အိမ္ကိုလုပ္ေကြၽးေနၿပီ.. တစ္ခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းက ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာအလုပ္လုပ္ေနတယ္.. စတဲ့စတဲ့ သတင္းေတြ ရခဲ့ပါတယ္..

ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲေစတာပဲလို႕ ေတြးမိပါရဲ႕... ကိုယ္က လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ဳိ႕အသိေတြက တစ္သက္စာအနားယူသြားၿပီ.. တစ္ခ်ဳိ႕အသိေတြက ကိုယ့္ထက္ပိုၿပီး ရုန္းကန္ေနၾကရတယ္.. အသက္ရွင္သေရြ႕ ဆက္ၿပီးရုန္းကန္ၾကရဦးမယ္.. အဲသည္လူေတြထဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ပဲေပါ့..

လူေတြဆုံေတြ႕ၾကတယ္.. ခင္မင္ၾကတယ္.. ေနာက္ ကြဲကြာသြားၾကတယ္.. ခဏကြဲတာရယ္္ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြ႕ျခင္းနဲ႕ တစ္သက္လုံးကြဲတာရယ္ ႏွစ္မ်ဳိးပဲရွိမွာပါ..ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြဲကြာသြားတဲ့ လူခ်င္းျပန္ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီသူေတြကို ၀မ္းသာအားရ ႏႈတ္ဆက္ေျပာဆိုႏိုင္တဲ့သူ .. ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႕ ေျပာဆုိရယ္ေမာႏိုင္တဲ့သူပဲ အၿမဲျဖစ္ပါရေစလို႕ ဆုေတာင္းမိပါရဲ႕..

ဆရာေတာ္ရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႕ “ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း နီးနီးေလး” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးဖတ္ျဖစ္ပါတယ္.. အဲဒီထဲမွာ ေရႊဟသၤာမင္းဇာတ္ထဲမွာ ဟသၤာမင္းနဲ႕ လူ႕ျပည္ကမင္းတစ္ပါး ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခင္ မိတ္ေဆြျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္းကို ေရးျပထားပါတယ္.. ျဗဟၼဒတ္မင္းနဲ႕ ထင္ပါရဲ႕.. (တိုင္းမသိ ဗာရာဏသီ.. မင္းမသိ ျဗဟၼဒတ္လုပ္ခ်လိုက္ၿပီ..ဟီးဟီး ).. ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးက ေရႊဟသၤာမင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႕ ေနရပ္ကိုမျပန္ဘဲ နန္းေတာ္ထဲမွာ အၿပီးေနဖို႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. အဲဒီမွာ ဟသၤာမင္းျပန္ေျပာတဲ့ စကားေလးကို သိပ္သေဘာက်မိလို႕ ဒီပို႕စ္ေလးကို ေရးျဖစ္တာပါ..

ေရႊဟသၤာမင္းက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ “အရွင္မင္းႀကီး တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း မျမင္ဖူးဘဲနဲ႕ သတင္းၾကားရုံနဲ႕တင္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကတယ္.. ဒါေပမယ့္ လူခ်င္းတကယ္ေတြ႕ေတာ့ မခ်စ္ခင္ဘူး.. တစ္ခ်ဳိ႕ေတြက်ေတာ့ သတင္းၾကားရုံနဲ႕တင္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကသလို အခ်င္းခ်င္းဆုံေတြ႕ၾကတဲ့အခါလည္း ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၾကတယ္.. ဒါေပမယ့္ အတူေနဖန္မ်ားလာတဲ့အခါက်ေတာ့ မခ်စ္ခင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အခ်င္းခ်င္း မုန္းသြားတတ္ပါတယ္.. အဲဒါေၾကာင့္ အရွင္မင္းႀကီးနန္းေတာ္မွာ အၿမဲတမ္းမေနပါရေစနဲ႕.. ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုရင္ တစ္လတစ္ခါျဖစ္ေစ.. အခ်ိန္အတန္ၾကာမွ နန္းေတာ္ကို လာခဲ့ပါ့မယ္” လို႕ ေျပာပါတယ္..

အဲလိုစကားမ်ဳိးကို ဦးေအးေမာင္ေရးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးလိုက္ပါေသးတယ္.. မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အၿမဲတမ္းဆုံေတြ႕ေနတာထက္ လိုအပ္မွ ဆုံေတြ႕တာမ်ဳိးဟာ ခ်စ္ျခင္းကို ပိုရွည္ေစတယ္လို႕ ေရးထားတာေလးပါ.. သိပ္ကို ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္လြန္းအားႀကီးသြားရင္ ခင္မင္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႕ တစ္ေယာက္မွာရွိတဲ့ ေလးစားစရာအခ်က္ေတြကို သိပ္မျမင္ေတာ့ဘဲ (ဒါမွမဟုတ္ ) အေလးမထားေတာ့ဘဲ ေနမိတတ္တယ္.. တစ္ခါတေလ မေျပာသင့္မေျပာအပ္တဲ့ စကားမ်ဳိးလည္း ေျပာမိတတ္တယ္.. အဲဒါနဲ႕တင္ မိတ္ပ်က္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္.. အၿမဲတမ္းမွန္တဲ့အခ်က္မဟုတ္ေပမယ့္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ မွန္တယ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ ယူဆမိတယ္..

ကြၽန္ေတာ့္မွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္.. အဲဒီထဲမွာ အၿမဲမျပတ္ဆုံေတြ႕ရတယ္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ဳိးက သိပ္ရွားတယ္လို႕ ေျပာရမယ္.. အလုပ္အတူလုပ္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ဳိးပဲ အမ်ားစုရွိမယ္ေပါ့.. ဒါေပမယ့္ အလုပ္ေရာက္ရင္ သူ႕အလုပ္ ကိုယ့္အလုပ္ လုပ္ေနတာနဲ႕ပဲ ရင္းႏွီးတယ္ဆိုဦးေတာ့ အရမ္းႀကီးအကြၽမ္းတ၀င္ျဖစ္မလာေတာ့ဘူး.. ဒါေၾကာင့္မ်ား အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာရွိတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ရွည္ၾကာေနတယ္ထင္ပါရဲ႕..

အိပ္မက္ မက္တယ္..အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္ဖို႕ေ၀းတဲ့ အိပ္မက္ေပါ့.. အိပ္မက္အေၾကာင္းေတြးရင္းနဲ႕ တကယ္တမ္းျဖစ္တဲ့အေနအထားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆကသင့္တဲ့ အေနအထားမွာတင္ ဖက္လွဲတကင္း တရင္းတႏွီးႏႈတ္ဆက္မိတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးလို႕ပဲ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ျမင္မိေနေတာ့တယ္.. အဲဒါေၾကာင့္ အေျခအေန အခြင့္အလမ္းေတြ မဆုံးရႈံးသင့္ဘဲ ဆုံးရႈံးခဲ့တာလို႕ ေတြးေနမိပါရဲ႕...

yifyef;EGrf;e,ftm;BuD;olwdkU tjrefoufomap&ef a&S;OD;olemjyKpkwJh enf;vrf;tcsKdUudk udk*sLvdkiftdyfruf&JU bavmhhrSm zwf&SKavhvmEdkifygw,f...

ရန္ကုန္မွာ မိုးသိပ္မ်ားလို႕ ေရႀကီးေနတယ္.. မႏၲေလးမွာလည္း အရင္တစ္ပတ္ စေန-တနဂၤေႏြေန႕က မိုးသည္းသည္းမည္းမည္းရြာလိုက္တာ အင္းခရုဘက္မွာ ေရႀကီးေနတယ္လို႕ သိရပါတယ္..(သတင္းက ေနာက္ေတာင္က်ေနပါၿပီ).. ဟိုတစ္ရက္က အလင္းလႈိင္းအလွဴကိစၥအတြက္ လႈပ္ရွားေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ေျပာလို႕သိရတာပါ.. အစ္မတို႕ ေရေဘးအလွဴအတြက္ မလုပ္ေသးဘူးလားလို႕ သူကေမးလာမွ ဘယ္မွာဘာျဖစ္ေနလဲလို႕ စုံစမ္းမိေတာ့တယ္.. အင္းခရုဘက္မွာ ေရေတြႀကီးေနတယ္လို႕ သူက ေျပာပါတယ္.. ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက ေတာ္ေပၚျပန္ျဖစ္ေတာ့ ေအာင္ပင္လယ္ဘက္ကအိမ္ေတြကို ကားေပၚကေနလွမ္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္.. တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ေရရွိေနပါေသးတယ္..ခုခ်ိန္ေတာ့ ေရျပန္က်သြားၿပီလား မေျပာတတ္ပါဘူး..

ဒီရက္ေတြ အရင္စေန-တနဂၤေႏြလိုမ်ဳိး မိုးဆက္မရြာတာ ေက်းဇူးတင္ရမယ္.. မဟုတ္ရင္ ရုံးကိုမိုးထဲေရထဲကေန လာေနရဦးမွာမို႕ေလ..

ဒီရက္ပိုင္း မႏၲေလးမွာ မနက္ခင္းဆို မိုးသည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတယ္.. ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လုံးမိုးရြာလို႕ ေရေတြေတာင္လွ်ံတယ္.. မုတ္သုံေလက စက္တင္ဘာမွာ ဆုတ္ခြါမယ္လို႕ မိုးေလ၀သနဲ႕ဇလေဗဒဌါနကေတာ့ ခန္႕မွန္းခ်က္ထုတ္ထားတာပဲ.. ဒီႏွစ္ မုတ္သုံေလက ေနာက္က်မွ၀င္ၿပီး ေစာေစာစီးစီးဆုတ္ခြါသြားတယ္.. သူလာတာ ဇူလိုင္ေလာက္မွေလ.. ခါတိုင္းႏွစ္ေတြက ဇြန္ေလာက္မွာ မုတ္သုံေလ စ၀င္ၿပီး ေအာက္တိုဘာေႏွာင္းပိုင္းရက္ေတြမွ မုတ္သုံေလဆုတ္တာ.. ခုေတာ့ စက္တင္ဘာမွာတဲ့..

ရာသီေတြ ေဖာက္ျပန္ေတာ့ ရာသီကိုမွီ ပြင့္တဲ့ပန္းေတြလည္း ေဖာက္ျပန္ကုန္တယ္.. မိုးရြာတဲ့သုံးရက္လုံး ကြၽန္ေတာ္တို႕အိမ္က ပိေတာက္ပင္က ပိေတာက္ပန္းပြင့္တယ္.. လႈိင္လႈိင္ပြင့္တာမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး.. တစ္ခက္ႏွစ္ခက္ေပါ့.. အရင့္အရင္ႏွစ္ေတြက ပိေတာက္ပြင့္ရင္ ပန္ျဖစ္ခဲပါတယ္.. ပန္းပြင့္ဆိုရင္ ခူးပန္လိုက္တာထက္ အပင္မွာ အလွၾကည့္ထားရတာကို ပိုသေဘာက်တဲ့အတြက္ ပန္းပန္ခဲပါတယ္..ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့သႀကၤန္မတိုင္ခင္က အပင္မွာ အဆုပ္လိုက္အခဲလိုက္ ပြင့္ေတာ့မလို႕အားယူေနတဲ့ ပိေတာက္ဖူးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ပိေတာက္ပန္းကို သိပ္ပန္ခ်င္ခဲ့တာပဲ.. အဲလို တတမ္းမက္မက္ပန္ခ်င္ခဲ့လို႕ထင္ပါရဲ႕.. ပိေတာက္ပန္းပြင့္ခ်ိန္မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး.. သႀကၤန္အမီပြင့္တဲ့ပိေတာက္ကို မပန္ခဲ့ရဘူး.. သႀကၤန္ၿပီးမွပဲ တစ္ေက်ာ့ျပန္ပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းကို ပန္ရတယ္.. ဒီႏွစ္မွာ ပိေတာက္ပန္းကို သိပ္တမ္းတေနခဲ့လို႕လားမေျပာတတ္ဘူး.. သႀကၤန္အၿပီး ေႏြလြန္ မိုးေႏွာင္းထိ ပိေတာက္ကို အမုန္းပန္ေနရတယ္.. ပိေတာက္ရယ္ ငါ့ဆီအေရာက္ေနာက္က်လိုက္တာလို႕ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ မမုန္းျဖစ္ပါဘူး.. ကိုယ္ပန္ခ်င္တဲ့ပန္းပဲေလ.. ဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ တန္ဖိုးထားျခင္းက မပ်က္ပါဘူး..

မိုးရြာလို႕ပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ပန္းပန္တဲ့ေန႕ဆို ကြၽန္ေတာ့္ဆံစက ပိေတာက္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ပိေတာက္က သစၥာမရွိေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာတဲ့သူေတြေျပာၾကတယ္.. ရာသီကိုမွီ ပြင့္ရတဲ့ပန္း ရာသီေဖာက္ျပန္ေတာ့ သူ ပြင့္ရမယ့္အခ်ိန္ကို မသိေတာ့တာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး.. သူပြင့္ေတာ့ ကိုယ္ပန္ရတယ္.. အနည္းဆုံးေတာ့ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြရဲ႕စိတ္ကို သူ႕အသြင္ သူ႕အလွနဲ႕ အံ့ၾသလန္းဆန္းေစေသးတယ္မဟုတ္လား.. အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ပန္းကို သစၥာရွိဖို႕ ကြၽန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္မထားဘူး.. အသိဥာဏ္ရွိ ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ၊ ကိုယ့္အက်င့္ကိုကိုယ္ ျပဳျပင္ယူလို႕ရတဲ့ “လူ” ေတြထဲမွာေရာ သစၥာေစာင့္သိသူ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ား လက္ညွဳိးထိုးျပစရာရွိေနလို႕လဲ.. တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြဆို သူရွိေနျခင္း ရပ္တည္ေနျခင္းကေတာင္ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္ကို အရုပ္ဆိုးေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကေသးတယ္မဟုတ္လား.. အဲဒါေၾကာင့္ အဲလိုလူေတြထက္စာရင္ ပိေတာက္က သာပါေသးတယ္လို႕ ေတြးမိပါရဲ႕..

ၿပီးခဲ့တဲ့သႀကၤန္အမွီ သူပြင့္ေပးခဲ့တယ္.. သူ႕တာ၀န္ေက်ပါၿပီ.. ေနာက္ထပ္ပြင့္လာတာ သူသစၥာမရွိလို႕လို႕ မသတ္မွတ္ႏိုင္ဘဲ အပိုဆုရတာလို႕.. အနည္းဆုံး သူနဲ႕ထိစပ္ေနတဲ့သူတစ္ဦးစ ႏွစ္ဦးစကို သူ႕အလွ ၊ သူ႕ ရနံ႕နဲ႕ စိတ္ၾကည္လင္ေစတာလို႕ ပဲ မွတ္ယူလိုက္ပါတယ္.. ပိေတာက္ေရ.. ေနာက္ရက္ေတြေရာ နင္ေရာက္လာဦးမွာလားဟင္လို႕ ပိေတာက္ပင္ႀကီးကို ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕ေလ..

ခုေနာက္ပိုင္း.. ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စိတ္ထဲမွာ အၾကာႀကီးမထားျဖစ္ေတာ့ဖို႕ ႀကိဳးစားေနတာေၾကာင့္လား မေျပာတတ္ဘူး.. တစ္ခ်ဳိ႕ဟာေတြကိုဆို အစေဖာ္မရေအာင္ ေမ့ေနၿပီ.. အဲဒါဟာ ေကာင္းတာလား မေကာင္းတာလား မသိဘူး..

ၿပီးေတာ့ အသက္ႀကီးလာတာနဲ႕အမွ် သူမ်ားကို အရြဲ႕တိုက္ၿပီးလုပ္တယ္ ဆိုတဲ့ကိစၥမ်ဳိးေတြ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး.. မလုပ္မိေအာင္လည္း ေနတယ္.. ကိစၥတစ္ခုကိုလုပ္ၿပီဆို ကိုယ္လုပ္ခ်င္လို႕ လုပ္တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ေအာင္ စိတ္ကို ေျပာင္းလဲယူပစ္လိုက္တယ္.. သူမ်ားကိုရြဲ႕ၿပီးလုပ္တယ္ဆို သူမ်ားရဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆေလး ၀င္ေနတာလည္း ပါတယ္ေပါ့.. ၿပီးေတာ့ သူမ်ားအေၾကာင္းကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရတာ ပင္ပန္းမွန္း ခံစားမိလာတယ္.. ဒီလိုေျပာလို႕ သူမ်ားကိစၥဆို ေခါင္းထဲလုံးလုံးမထားတတ္ သူမ်ားအတြက္ မေတြးေပးတတ္တဲ့ လက္လြတ္စပယ္လူမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္အထိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး.. ေခါင္းထဲထည့္ထားသင့္သူ ထည့္ထားသင့္တဲ့ကိစၥမ်ဳိးေလာက္ပဲ ရွိေနေအာင္ ႀကိဳးစားေနျဖစ္ေတာ့တာ.. ဘာျဖစ္လို႕လဲဆို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေနရတဲ့ဘ၀က တိုတိုေလးပါ.. ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ အေရးမပါ အရာမေရာက္တဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ပစ္ရမယ္ဆို ကြၽန္ေတာ္တို႕လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္လိုက္ရဘဲ ေနမွာေပါ့.. ဒီလို ေတြးထားတာေတာင္ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥေတြကို ရာႏႈန္းျပည့္ မလုပ္ႏိုင္ေသးတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတြ႕ေနရတယ္..

ေနာက္တစ္ခု သူမ်ားကို အရြဲ႕တိုက္ၿပီးတစ္ခုခုလုပ္လိုက္ရင္ ကိုယ့္စံႏႈန္းနဲ႕ မကိုက္၊၊ ကိုယ့္စံေတြကေန ေသြဖယ္သြားတယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခံစားမိတာမို႕ အရြဲ႕တိုက္တယ္ဆိုတဲ့ကိစၥ မလုပ္မိေအာင္ ေနမိတာလည္း ျဖစ္မယ္.. ၿပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္းသိလာတာနဲ႕အမွ် အရြဲ႕တိုက္တယ္ဆိုတာ ကေလးဆန္တဲ့အျပဳအမူ စာရင္းထဲ ထည့္ထားမိလိုက္တာေၾကာင့္ လူႀကီးဆန္ခ်င္တဲ့ကြၽန္ေတာ္ အရြဲ႕တိုက္တဲ့အလုပ္ေတြ မလုပ္ျဖစ္တာပဲ ေနမွာပါ.. ရွိေသးတယ္.. အရြဲ႕တိုက္ရင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႕ ကိုယ္ႀကိဳးစားေနတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕မေကာင္းတဲ့အက်င့္ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေလးေတြလည္း ျပန္ျပန္ေရာက္လာတတ္လို႕ ေနလိမ့္မယ္.. ဒီ့အျပင္ အရြဲ႕တိုက္တယ္ဆိုတာ ႏွစ္ဖက္လုံး အရႈံးမရွိတဲ့အေနအထားကို မဖန္တီးႏိုင္ဘူးလို႕ ယူဆမိလို႕လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္..

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး.. ကြၽန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕ေန ၾကားေနရတဲ့ ငါက သူမ်ားထက္ ပိုရြဲ႕တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ယူတာလား .. ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္တင္တာလားမသိတဲ့ (အမွန္ကေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ျပႆနာကို
ေသခ်ာမေျဖရွင္းႏိုင္တာနဲ႕ပဲ အလြယ္ေကာက္သုံးလိုက္တဲ့ ေဆးၿမီးတို ) စကားတစ္ခုကို ၊ ကိုယ့္အတၲကို လြဲမွားစြာ အေရာင္ျပန္တင္တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ခုကို ကိုယ္က်င့္သုံးေနမိေသးလားလို႕ ျပန္စဥ္းစားရင္း ဒီပို႕စ္ကို ေရးျဖစ္တာပါေလ..