သူ႕ပတ္ဝန္းက်င္က လူတစ္ေယာက္(က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္ေစ) ကိုယ့္အတြက္ပဲ ကိုယ္ၾကည့္ေနရင္၊ တျခားဘယ္သူ႕အတြက္မွ ထည့္မတြက္တတ္ရင္ စတဲ့.. ငါ့ဖို႕ ငါ့အတြက္ ငါအတြက္သာလွ်င္ အသက္ရွင္မယ္... ဆိုတဲ့အေတြးမ်ဳိး ဝင္လာေျပာလာခဲ့ရင္ ဒီလိုမွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္... သူ႕မွတ္ခ်က္ ဘယ္ေလာက္မွန္တယ္ မမွန္ဘူး မေျပာခ်င္ပါဘူး........
ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာကေန ခုခ်ိန္ထိ ႀကံဳခဲ့ဆုံခဲ့ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳေတြေရာ ၊ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေျပာင္းလဲျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ စိတ္အေတြးအလ်ဥ္ေတြေရာ ေသခ်ာျပန္ ၾကည့္တဲ့အခါ က်ေနာ္အပါအဝင္လူေတြရဲ႕ ေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးခ်င္စရာ တစ္ခုေတြ႕ပါတယ္..... ဒါကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ ဒါမွ လူပီသတာဆိုတဲ့စကားကို အမွတ္ရမိတယ္....
ကိုယ္နဲ႕ထိစပ္ပတ္သက္ေနရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ့္ထက္ ေငြေၾကး၊ ပညာ၊ ေအာင္ျမင္မႈ... တစ္ခုခုမွာ သာလြန္တဲ့လူေတြ ရွိေနၿပီဆိုပါေတာ့... အဲဒီအခ်ိန္မွာ အမ်ားစုဟာ ကိုယ္အထင္ႀကီးရာ၊ တန္ဖိုးထားရာအလိုက္ ကိုယ့္ထက္သာလြန္တယ္လို႕ ထင္ထားတဲ့သူက ကိုယ့္အတြက္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခဲ့ရင္ အရမ္းကို ေက်းဇူးေတြ ပစ္တင္ေနမိေတာ့တယ္... ဟယ္ သူက ငါ့လိုလူကို ဒီလိုေတာင္ လုပ္ေပးတယ္... ေျပာေပးတယ္... ၿပံဳးျပတယ္... ႏႈတ္ဆက္တယ္.. ဘာညာေပါ့ေလ...
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူ ၊ ဒါမွမဟုတ္ သာမန္ပဲလို႕ ကိုယ္ထင္တဲ့သူက ကိုယ့္ကို မ်က္မွန္းတန္းမိလို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခု လုပ္ေပးခဲ့ရင္ ဒါဟာ လုပ္ေပးသင့္တယ္လို႕ ေတြးတတ္ၾကတယ္... ကိုယ့္ထက္သာတယ္ထင္တဲ့သူဆီက တစ္ခုခုလက္ခံရရွိတာနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕တန္းတူ - ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ထက္အဆင့္နိမ့္တယ္လို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့သူဆီက တစ္ခုခုကိုလက္ခံရရွိတာ.. လက္ခံရရွိတဲ့အရာခ်င္းတူရင္ေတာင္ ကိုယ္ထက္သာတယ္လို႕ ေတြးထားမိတဲ့သူကို ပိုေက်းဇူးတင္တတ္ၾကတယ္... ၾကည့္စမ္း သူ႕အဆင့္နဲ႕ ငါ့ကို ဒီေလာက္ေတာင္ လုပ္ေပးတယ္ဆိုၿပီး ပိုေပ်ာ္ ပိုေက်းဇူးတင္ တစ္သက္လုံးေတာင္ အမွတ္တရရ ျဖစ္ေနဦးမယ္...
က်ေနာ္ကေရာ... ဘယ္လိုလူမ်ဳိးေတြဆီကေန ဘာေတြေမွ်ာ္လင့္ဖူးၿပီး ဘာေတြ ရရွိဖူးလဲ... ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ဖူးလဲေတြးၾကည့္ေတာ့....
အက်င့္စာရိတၱအရ၊ အေတြးအေခၚအေနအထိုင္အရ က်ေနာ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့သူေတြဆီက ဂရုစိုက္တဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းရခဲ့ရင္ အေတာ္ကို မွတ္မွတ္ရရ ေပ်ာ္မိတယ္.... က်န္တဲ့အပိုင္းကေတာ့ ေငြေၾကး-အာဏာရွိတဲ့သူ ကိုယ့္ကို တစ္ခုခု လုပ္ေပးတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အဲလိုလုပ္ေပးဖို႕ ကိုယ္က ထိုက္တန္ေနလို႕သာ လုပ္ေပးတယ္ပဲ မွတ္ပါတယ္... (ေက်းဇူးမတင္ဘူးလို႕ မဆိုလို)... ဘယ္အရာျဖစ္ျဖစ္ အလကားမရဘူးဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႕ ရွင္သန္လာတဲ့လူတစ္ေယာက္မွာ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ အယူရွိလို႕ အေပးရွိတယ္.... အေပးရွိလို႕ အယူရွိတယ္လို႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြးရင္း.... ကိုယ့္ထက္သာတယ္ထင္သူမ်ားရဲ႕ ကိုယ့္အတြက္ တစ္ခုခု ေပးကမ္းတာအေပၚ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္.. တတ္တဲ့ လူ႕မေနာေလးကို ေလွာင္ၿပံဳး ၿပံဳးတတ္လာခဲ့တယ္..... အဲလိုေလွာင္တတ္တာလည္း လူပီသတာပဲ ထင္တယ္ေနာ့...
Labels: Thoughts
The Less We Are Jeleous of Others,The More We Get New Abilities
0 comments at Monday, August 05, 2013ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ မၾကာခဏျဖစ္ခဲ့ဖူး-ျဖစ္ေနဆဲ အရာေလးတစ္ခုကို တစ္ရက္မွာ
ဘြားခနဲျမင္မိလိုက္ပါတယ္... အဲဒီ စိတ္ေလးေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္အရင္းႏွီးဆုံး၊ အခ်စ္ဆုံးလူေတြနဲ႕ ခဏခဏ အဆင္မေျပ ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာ
အဲဒီရက္မွာပဲ သေဘာေပါက္သြားရပါတယ္... အဲဒီသေဘာတရားကို အရင္က
ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ေရးတဲ့စာအုပ္ေလးမွာ ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးသိဖူးခဲ့ေပမယ့္
သညာသိနဲ႕ ပညာသိက ကြာေလေတာ့ မျဖစ္သင့္တဲ့စိတ္ေတြျဖစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း
စိတ္ပင္ပန္းရ- ကိုယ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့သူေတြလည္း စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရတယ္...
ဒီစိတ္ကေလးက ကိုယ့္ဆီမွာ ျဖစ္ေနလို႕ ျဖစ္ေနမွန္းမသိ... ဆိုေတာ့
ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့သူျဖစ္ျဖစ္ သူက တစ္ေနရာရာမွာ
ကိုယ့္ထက္သာေနတယ္ဆိုရင္ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ရေရာ...
ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့သူအေပၚကိုဆိုရင္ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတဲ့ခံစားခ်က္က ပိုသိသာ
ပိုဆိုးဝါးပါတယ္... ဒီလိုခံစားရတာက မနာလိုစိတ္ေၾကာင့္လို႕
ေျပာရမယ္ထင္ပါရဲ႕... ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလမွာ
အဲလိုမေက်မနပ္ျဖစ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့သူမို႕လို႕ သူဘာလုပ္လုပ္
အေကာင္းမထင္ႏိုင္တာ (ဒါမွမဟုတ္) သူ ဒီေနရာမွာေတာ္တယ္ဆိုတာကို အသိအမွတ္
ျပဳမေပးႏိုင္တာမ်ဳိးေပါ့... အဲလိုအေနအထားမ်ဳိးက်ေတာ့
မနာလိုစိတ္သက္သက္ေၾကာင့္လို႕ ေျပာရခက္ျပန္ပါတယ္... အဲဒီစိတ္ျဖစ္တာမ်ား
ဘာျဖစ္တုန္း.. သူမ်ားကိုလည္း ထိခိုက္တာမွမဟုတ္ဘဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ပါေစ...လို႕
ေျပာခ်င္ေျပာလို႕ရပါတယ္... အဲဒီစိတ္က သူမ်ားကိုေတာ့
တိုက္ရုိက္မထိခိုက္ပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့
အမ်ားႀကီးထိခိုက္သြားပါတယ္... ကိုယ့္ကို ထိခိုက္တဲ့အတြက္
ကိုယ္နဲ႕ပတ္သက္ဆက္စပ္တဲ့ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တစ္ခုတရာ
ယုတ္ေလ်ာ့သြားပါတယ္... အဓိက ထိခိုက္တဲ့သူက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ...
ဘယ္လိုထိခိုက္လဲဆိုရင္ ကိုယ္ၾကည့္မရတဲ့သူရဲ႕ ေကာင္းတဲ့အရည္ အခ်င္းကို
လက္မခံႏိုင္- အသိအမွတ္မျပဳႏိုင္- မခ်ီးက်ဴးႏိုင္တဲ့အတြက္ အဲဒီလူရဲ႕
ေကာင္းတဲ့အရည္အခ်င္းမ်ဳိး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မွာ
ရွိလာေအာင္မႀကိဳးစားေတာ့ဘူး... ဘာလို႕ဆို သူလုပ္ႏိုင္တာကို
ေကာင္းတဲ့အရာလို႕မွ ကိုယ္က မထင္ထားတာ.. လူဆိုတာ
ကိုယ့္စိတ္ထဲေကာင္းတယ္လို႕ လက္ခံထားတဲ့အရာမ်ဳိးကိုပဲ ရေအာင္ႀကိဳးစားခ်င္
တတ္ၾကတာပါ... ေကာင္းတယ္မထင္-အသိအမွတ္မျပဳတဲ့အတြက္ အဲဒီအရည္အခ်င္းမ်ဳိး
ကိုယ္တိုင္ရေအာင္ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး... ဒီေတာ့
ကိုယ့္အရည္အခ်င္းမတက္ဘူးေပါ့... ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက(မဟာၿမိဳင္ေတာရ)ကေတာ့
သူ႕ရဲ႕ေကာင္းတဲ့အရည္အခ်င္းကို အသိအမွတ္ျပဳႏိုင္ရင္ ကိုယ့္မွာလည္း
အဲလိုအရည္အခ်င္းမ်ဳိး ရဖို႕အခြင့္အလမ္းရွိတယ္လို႕ ရွင္းရွင္းေလး
ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္... မလိမ္မိုး မလိမၼာျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
အလြန္ရွင္းတဲ့စာကို ဖတ္ရုံသာဖတ္ မွတ္ရုံမွတ္ခဲ့ၿပီး ဘဝထဲထိ
အသုံးမခ်ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုမွာ
စိတ္ေမာခဲ့ရဖူးပါေၾကာင္း.......
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ေလး လႈပ္ႏႈိးလိုက္ပါဦးမယ္.. လာေလေရာ့...ဟယ္..
၂၀၁၃ အဖြင့္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေကာင္းျခင္း-မေကာင္းျခင္းေတြ
ေရာရွက္လို႕ေနတယ္.. လုပ္လက္စ အလုပ္ကထြက္ေတာ့ အခ်ိန္မေရြး Welcome Back
ပါလို႕ ေျပာတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာရတယ္... ၿပီးေတာ့ offer လုပ္တဲ့လစာကလည္း
အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ ကိုယ့္စိတ္ေက်နပ္စရာေကာင္းပါတယ္.. ပိုေက်နပ္စရာ
ေကာင္းတာက ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို သူတို႕အသိအမွတ္ျပဳတယ္.. ဆိုတာရယ္
ကိုယ္လုပ္ေပးခဲ့တာ ၊ ကိုယ့္ေစတနာကို သူတို႕ျမင္တယ္ဆိုတဲ့
အေတြးေၾကာင့္ပါ...
၂၀၁၃ ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္ေန႕မွာ အလုပ္အသစ္ကို စဆင္းရတယ္..
ကၽြန္ေတာ့္ကိုႀကိဳဆိုၾကတဲ့ပုံစံက ခပ္သင္းသင္းပဲ.. ၂ ရက္ေန႕ကို သူတို႕က
က်ဳိက္ထီးရုိးသြားၾကမွာတဲ့.. ဟာဟ.. အစ္မေရာ လိုက္ဦးမလားတဲ့.. ဒီေန႕မွ
အလုပ္စဆင္းတဲ့ကိုယ့္အတြက္ လိုက္ဖို႕ရာ အဆင္မေျပဘူးလို႕
ခ်က္ခ်င္းျငင္းလိုက္တယ္.. ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ္က တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေနတတ္တာပဲ..
ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ တင္းတာေပါ့.. ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ သူတို႕ SW
တစ္ခုကို ရွင္းျပတယ္.. ၉ နာရီခြဲေလာက္မွာ ေရႊျပည္သာက Client Site
တစ္ခုကို သြားရတယ္.. အထြက္မွာတင္ အလုပ္က CEO ေရာက္လာတာနဲ႕ႀကံဳလို႕
ကိုယ့္ရဲ႕ Software Manager က မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္.. ဒီေန႕ေရာက္
ဒီေန႕တစ္ခါတည္း Client Site ကို တန္းေခၚသြားလို႕ မင္းတို႕ကလည္းကြာ..
ဆိုၿပီး ေျပာပါေသးတယ္.. ဟုတ္တယ္ေလ.. ဘယ္အလုပ္ကမ်ား ခုမွေရာက္တဲ့သူကို
ခ်က္ခ်င္းႀကီး အလုပ္လုပ္ခိုင္းလို႕လဲ... ဒါနဲ႕ ေရႊျပည္သာကို
သြားၾကေလသတည္းေပါ့... အဲ. မဟုတ္ပါဘူး.. ျပည္လမ္းေပၚက သူတို႕ရုံးခ်ဳပ္ကို
အရင္သြားရတယ္.. ၿပီးမွ ေရႊျပည္သာကို ဆက္ေပါ့.. သြားရတာလည္း
တစ္ေနရာတည္းမဟုတ္ဘူး.. ေၾသာ္..ေျပာဖို႕ေမ့သြားလို႕..
ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သြားရတာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ရာထူးတူ Senior
ႏွစ္ေယာက္ ပါတယ္.. သူတို႕ေတြကေတာ့ တစ္လမ္းလုံး
က်ဳိက္ထီးရုိးကိစၥခ်ိန္းလိုက္ၾက၊ ကားလက္မွတ္ မွာလိုက္ၾကနဲ႕ေပါ့.. အလုပ္ထဲ
စိတ္နဲ႕ကိုယ္နဲ႕လည္း ကပ္ဟန္မတူၾကပါဘူး.. ဒီလိုပါပဲေလ.. ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း
နက္ျဖန္ ခရီးထြက္ရမယ္ဆိုရင္ အလုပ္ထဲ စိတ္ရွိၾကေတာ့တာမဟုတ္ဘူး..
ခရီးအေၾကာင္းပဲ ေတြးေနတတ္ေတာ့တာ မဟုတ္လား.. ဒါက ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး.. ျပႆနာက
ခုမွလာမွာ..
ေရႊျပည္သာကေနထြက္ေတာ့ ၂း၀၀ ေက်ာ္သာသာေပါ့.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုလုိက္ပို႕တဲ့
သူတို႕ရုံးကားက ပန္႕မေကာင္းလို႕တဲ့.. တစ္လမ္းလုံး
ဆန္႕ငင္ဆန္႕ငင္ျဖစ္လာတာကေန အင္းစိန္-ေဖာ့ကန္ စာသင္ေက်ာင္းေရွ႕မွာ
ေလွ်ာသြား..အဲေလ ရပ္သြားေရာ.. ကဲ... ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုန္း.. ဒီေနရာကေန Taxi
စီးရလို႕ကေတာ့ မေခ်ာင္ဘူးလို႕ ညည္းမိတယ္... ေၾသာ္.. ေျပာဖို႕
က်န္သြားေသးတယ္.. ကားမပ်က္ခင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူေရွ႕ခန္းထိုင္တဲ့ စီနီယာက
ေျပာတယ္.. အျပန္ကို ျပည္လမ္းက ရုံးခ်ဳပ္ကိုလည္း ျပန္၀င္ရဦးမွာ..
သူတို႕လည္း နက္ျဖန္အတြက္ ပစၥည္းဘာညာ၀ယ္ရဦးမွာနဲ႕ဆိုေတာ့
ရုံးကိုျပန္ေရာက္ရင္လည္း ၄း၃၀ ေလာက္ရွိေရာေပါ့.. ဆိုေတာ့ သူတို႕လည္း
တစ္ခါတည္းျပန္မယ္.. အစ္မလည္း တစ္ခါတည္း ျပန္လိုက္ပါတဲ့.. ဟဲဟဲ..
ဒီအေရေတြကို ျမင္လို႕ေနမွာေပါ့.. ကိုယ့္ Software Manager က တစ္ခါတည္း
မွာလိုက္တယ္.. ဒီရုံးမွာ Client ဆိုက္ကိုသြားၿပီးရင္
ရုံးခ်ိန္မလြန္ေသးတာေတာင္ ရုံးကိုျပန္မလာဘဲ အိမ္ကို
တန္းျပန္သြားတဲ့အက်င့္ရွိၾကတယ္.. အစ္မ အဲလိုမျဖစ္ပါေစနဲ႕လို႕
မွာလိုက္ေလရဲ႕.. ဒါနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ အစ္မကေတာ့ ရုံးျပန္မွျဖစ္မွာ..
မန္ေနဂ်ာက ျပန္လာဖို႕ မွာလိုက္တယ္ဆိုၿပီး.. ေျပာရတာေပါ့.. အဲဒီမွာ..
အဲဒီမွာေပါ့.. ဒီေန႕မွလည္း ၀င္ေသး.. သူတို႕စကားလည္း
ကလန္ကဆန္လုပ္ေသး..ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႕ ဒင္းတို႕ႏွစ္ေယာက္က ရုံးကို
ကၽြန္ေတာ္အ၀င္ ေနာက္က်မွာစိုးတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕
ကားလည္းပ်က္တာနဲ႕ေရာခ်ၿပီး လိုင္းကားနဲ႕ ျပန္ခိုင္းတယ္.. ကိုယ္ကေတာ့
ကိစၥမရွိပါဘူး.. ေၾသာ္ ေျပာရဦးမယ္.. ကားပ်က္ေတာ့ သူတို႕ Software
Manager ႀကီးကို ဖုန္းဆက္တယ္.. က်ဳိက္ထီးရုိးကိစၥ ဘာညာကြိကြေနမွာေပါ့..
ဟင္..ဘယ္သူဆက္တာလဲ ဟုတ္လား.. စီနီယာညီမေလးေပါ့ကြယ္.. အဟမ္း.. ဂ်ာႀကီးက
Software ကိစၥမၿပီးလို႕ မလိုက္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာပုံရပါတယ္..
စီနီယာညီမေလးခမ်ာ မ်က္ႏွာႀကီးမည္းသြားလိုက္တာ ၿပိဳေတာ့မယ့္ မိုးလိုပဲ.. ေနာက္ေတာ့ ဒီေလာက္နံနံေစာ္ေစာ္
ေျမာင္းပုပ္နံေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ စိတ္ေကာက္ေနေလရဲ႕.. အတူပါလာတဲ့
စီနီယာေကာင္ေလးက ေခ်ာ့ရွာပါတယ္... အစ္မရယ္ အဲလိုႀကီးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႕တဲ့..
အၾကာႀကီးပဲဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ ၂၀၂ လိုင္းကားေပၚေရာက္သြားတဲ့အထိကို သူက
ေျမာင္းနံ႕ကို ေအာက္ဆီဂ်င္အမွတ္နဲ႕ ရွဴရႈိက္ေနတုန္း.. သနားစရာ.. :P
ကဲကဲ.. ကိုယ့္အေၾကာင္း ဆက္ေျပာ..အဲ ဆက္ေရးမယ္... ၂၀၂ ႀကီးစီးၿပီး
န၀ေဒးမွတ္တိုင္မွာဆင္း.. ၇၉ ဒိုင္နာစီး ရုံးကို ဆက္သြားေပါ့.. အဲ..
ကိုယ္ေရာက္ၿပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ပဲ ျခားမယ္... စီနီယာႏွစ္ေယာက္က
ျပန္ေရာက္လာပါေရာဗ်ာ.. နည္းနည္းေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္.. ဟိုဘက္ client
ဆိုက္က ကားလႊတ္ေခၚမယ္ဆိုလည္း ဒီေလာက္မျမန္ဘူးလို႕.. အသြားအျပန္က
ရွိေသးတာေလ.. ဟိုဘက္ရုံးခ်ဳပ္ကို ၀င္ရဦးမယ္ဆိုၿပီး
ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ေရာက္လာတာ Taxi ငွါးလာတာမဟုတ္လို႕ ဘာရွိရမွာလဲေနာ့..
ကိုယ့္စိတ္ထဲေတာ့ ခဏေလာက္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားၿပီး ဖ်တ္ခနဲအာရုံေျပာင္း
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္... ရုံးကိုေရာက္ေတာ့ ဂ်ာႀကီးက
မိတင္တဲ့.. ျပန္ေရာက္ေၾကာင္းေတာင္ သတင္းမပို႕လိုက္ရပါဘူး...
ဟိုစီနီယာႏွစ္ေယာက္ကို ဂ်ာႀကီးက ဘာနဲ႕ျပန္လာၾကတာလဲေမးလို႕ Taxi
နဲ႕လည္းဆိုေရာ ဂ်ာႀကီးက အဲဒီစီနီယာညီမကို စကားလွည့္မေျပာေတာ့ဘဲ HR
အခန္းထဲ ၀င္သြားေလေရာ..... ကဲ ေမာင္ေလး ညီမေလးတို႕ေရ
ေနာက္ဆက္တြဲပုံျပင္ေလးေတြကို ေနာက္မ်ားမွ ဆက္ေျပာျပမယ္ေနာ္....
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘ၀မွာ တစ္ခါေလာက္ကေလး အေပၚစီးကေနကစားရတဲ့ Game တစ္ခု
ကစားၾကည့္ေနတာလို႕ စာဖတ္သူမ်ား ေတြးေပးၾကပါ... ဇာတ္လမ္းအစမွာေတာ့
မင္းသမီးက ႏွိပ္စက္ခံရတတ္တယ္ေလ.. ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား... အနာခံရေလ
ကိုယ့္အရည္အခ်င္းတက္လာေလ.... ဘ၀ဆိုတာ အေတြ႕အႀကံဳေတြက
သင္ယူျခင္းပါပဲေလ....
ဖမ္းကိုင္လည္းမရ
အပိုင္ဆိုတာ ေ၀းေရာ..
ခပ္ၾကည္ၾကည္အေရာင္မွာ
အရိပ္ေတြက အေရာင္စုံ ရြဲ႕တိရြဲ႕ေစာင္း
ႀကီးသင့္တာငယ္ ငယ္သင့္တာႀကီး
အမွန္မဟုတ္တဲ့ ဘ၀ဘ၀ေတြ
ေလမွာလြင့္ခိုက္
တခဏေတာ့ ခင္းက်င္းကခုန္...။
၁ ေမလ ၂၀၁၂
ညေန ၆း၃၄
Labels: Poem
ျပာရင့္ေမွာင္
ဖ်တ္ခနဲ တစ္ခ်က္အလင္းနဲ႕
ဆတ္ခနဲ ေရွ႕ဆက္တိုး....။
အနားသတ္က ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္း
ခုခ်ိန္ထိ မည္းမည္းေမွာင္...။
တိတ္တဆိတ္ေပ်ာက္သြားေတာ့မွာလား
အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစား...။
ျပာသလိုလိုနဲ႕ ရင့္လြန္းတဲ့အေမွာင္
တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက ဖ်တ္ခနဲအလင္းေတြ၀ါး၀ါးမ်ိဳဆဲ
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လင္းခ်င္းမလဲ....။
ေႏြႏွင္း(gcc-mdy)
18-Feb-2012
Labels: Poem
ေရွ႕ဆက္စို႕
တြဲလက္ေတြ မလႊတ္တမ္း
အိပ္မက္ေတြ အသက္သြင္းရေအာင္...။
ယုံၾကည္စမ္းခ်စ္သူ
ဒီခရီးခဲ မင္းရွိရင္ ကိုယ္သြားရဲတယ္...။
ဆူးလမ္းဆိုလည္း ဆူးထြင္ရင္းေလွ်ာက္
ပန္းခင္းတယ္ဆို ရနံ႕အတူ႐ႈိက္ရင္းေလွ်ာက္
မေဟာင္းေသာအျဖစ္ေတြ ျပန္ျပန္ေျပာရင္း
မ်က္လုံးေတြပိတ္ ထာ၀ရအိပ္စက္တဲ့ထိခ်စ္မယ္။
ေႏြႏွင္း(gcc-mdy)
Labels: Poem
ဒီရက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေကာင္းမႈနဲ႕ ဒုကၡနည္းနည္းေရာက္သြားတယ္.. သူက သူ႕အသိေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာ-အဆင္ေျပရင္ အလုပ္ရွာထားေပးပါဦး.. ေျပာတာနဲ႕.. ကိုယ္လည္း ခ်စ္သူနဲ႕ အဆက္အစပ္ပတ္သက္ရာပတ္သက္ေၾကာင္း အလုပ္မွာ လူလိုတယ္သိထားေတာ့ အေတာ္ပဲေပါ့.. တကယ္က် လာမယ္ဆိုတဲ့သူကလည္း မလာျဖစ္.. ကိုယ္က လိုရမယ္ရေမးလိုက္မိတာလည္း တစ္ဘက္က ပိုင္ရွင္အထိ တကယ္ႀကီးေျပာထားၿပီးတယ္ဆိုေတာ့ ပ်ာေလာင္ခတ္သြားတယ္.. ဘယ္ေန႕ေခၚလာမယ္ဆိုတာပါ ထည့္ခ်ိန္းလိုက္ေတာ့ တစ္ဘက္က လူႀကီးေတြနဲ႕လည္း မ်က္ႏွာမပ်က္ခ်င္.. ဒီဘက္က သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္ဆိုးေနလို႕လည္း မၿပီး.. ဒါနဲ႕ပဲ အသည္းအသန္လူရွာရေတာ့တယ္.. အလုပ္က ၿမိဳ႕ထဲမွာမဟုတ္ေတာ့ လုပ္ခ်င္တဲ့သူကလည္း အရွားသား... ၿပီးေတာ့ လုပ္ရမွာကလည္း Data Entry ဆိုေတာ့ ဘြဲ႕ရ-လုပ္ငန္းအေတြ႕ အႀကံဳရွိတဲ့သူက ၾကာရွည္ၾကာမ်ားလုပ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္.. ဖယ္ရီရွိတာေလးတစ္ခုပဲ ကိုယ့္မွာ ေျပာအားရွိတယ္.. ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ အစ္ကိုသူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ရန္ကုန္ပတ္၀န္းက်င္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား.. လွည့္ပတ္ၿပီး လူရွာခိုင္းရတယ္.. တစ္ေယာက္ကလုပ္ခ်င္တယ္.. ဒါေပမယ့္ သင္တန္း တစ္ဘက္နဲ႕မို႕ မလုပ္ႏိုင္.. ရလာတဲ့တစ္ေယာက္က်ေတာ့လည္း ခုမွ ဆယ္တန္းေအာင္ထားတာ.. အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ရွိတာေလးပဲေပါ့.. က်န္တာေတာ့ ခုမွ သင္ရမယ္... ဒါနဲ႕ သူက သင္တန္းတက္ဆိုလည္း တက္ပါ့မယ္ေျပာတာနဲ႕ ဟိုဘက္ကို လူရွာေနေသးတယ္လို႕ပဲေျပာၿပီး တစ္ပါတ္အတြင္း သင္ေပးစရာရွိတာေတြ အားခ်င္းသင္.. တကယ္လည္း ေခၚသြားေရာ အေ၀းသင္စာေမးပြဲေျဖဖို႕ခြင့္မေပးခ်င္တာရယ္ ၊ လူက ငယ္တယ္ဆိုတာနဲ႕ရယ္ မခန္႕ခ်င္ျဖစ္ေရာ.. ကိုယ္က လူမရခင္တုန္းကလည္း လူရွာဖို႕ေမာရ.. ကိုယ္သင္ေပးထားတာေတြနဲ႕ အဆင္ေျပပါ့မလား ဆိုၿပီး ေတြးပူရ..နဲ႕.. ခုက် မခန္႕ခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ေဒါကန္သြားတယ္.. ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေဒါသကိုယ္ ကိုယ့္ဖာသာမ်ဳိခ်.. တကယ္လည္းလူလိုေနတဲ့ေနရာမွာ တကယ္အလုပ္လုပ္ခ်င္ တဲ့လူ ေတြ႕တာေတာင္ မခန္႕ခ်င္ျဖစ္ရေသး.. သူ႕အလုပ္က အလြန္အင္မတန္ကို တိုးတက္မယ့္ေနရာဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေမာင္းတင္ထားတာ .. ေနပါေစ..ဆိုၿပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္..ေနာက္မ်ားေတာ့ လူရွာေပးပါဆိုရင္ ေတာ္ပါၿပီပဲ.. ကေလးမေလးကိုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး လိုအပ္တာအျပင္ အဂၤလိပ္စာပါ ထပ္သင္ေပးျဖစ္တယ္.. ကိုယ္က အသည္းအသန္ေျပာထားတဲ့ အလုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ အားနာတာလည္းပါ.. ကိုယ္တိုင္လည္း စာျပန္ၾကည့္ျဖစ္ခ်င္တာလည္းပါေပါ့ေလ.. ဒါေၾကာင့္ ခုေလာေလာဆယ္ စာျပန္သင္ျဖစ္ေနပါတယ္..
Labels: Events
အသက္ရွဴမ၀တဲ့ တိုက္ခန္းေတြနဲ႕…
အလ်င္လိုေနတဲ့ အရြယ္စုံကားေတြနဲ႕…
အသစ္အသစ္ေသာ ဆြဲေဆာင္ျခင္းေတြနဲ႕….
ခပ္သုတ္သုတ္ ေျခလွမ္းေတြနဲ႕…
တစ္ခါေလးဆုံဖို႕ရာ
အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ိန္းခ်က္ရျခင္းေတြနဲ႕…
က်ယ္ျပန္႕တဲ့ေကာင္းကင္
ငါတို႕ေခါင္းေပၚတင္ ေပ်ာက္ေနတတ္တဲ့….
တစ္ခါက ႏိုင္ငံ့ၿမိဳ႕ေတာ္….။
ေႏြႏွင္း(gcc-mdy)
Labels: Poem
အားလုံးပဲ Merry Christmas ပါ.. ခရစ္စ္မတ္စ္ေန႕ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဘာမွမဆိုင္ဘူး.. ဒါေပမယ့္ တရား၀င္ရုံးပိတ္ရက္ျဖစ္ေတာ့ ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္ ခရစ္စ္မတ္စ္ေန႕ကို ေမွ်ာ္ပါတယ္.. ဒီႏွစ္ ခရစ္စ္မတ္စ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာအမွတ္တရေတြ ယူလာတယ္.. ခရစ္စ္မတ္စ္ေန႕ရုံး ပိတ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူရဲ႕အေမ့ရြာကို သြားခဲ့တယ္.. ´´စစ္ပင္ဆိပ္´´တဲ့.. ခရစ္စ္မတ္စ္ေန႕ မနက္အေစာႀကီး ငါးနာရီမွာ ခ်စ္သူတို႕အိမ္ကေန ခ်စ္သူရဲ႕အဘိုး ၊ ခ်စ္သူ ၊ ခ်စ္သူရဲ႕အစ္မေတြနဲ႕အတူ
ေအာင္မဂၤလာကား၀င္းကို သြားၾကတယ္.. ကား၀င္းကိုေရာက္ေတာ့ ´´၀င္း´´ ကားဂိတ္မွာ ကားလက္မွတ္ျဖတ္.. ပဲခူးထိထိုင္စီးရမယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕သြားခ်င္တဲ့ ဘုရားႀကီးထိေတာ့ မတ္တပ္ရပ္စီးရမယ္.. ရပ္စီးရမွာက ၁၅ မိနစ္ေလာက္ဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္.. ကားေပၚေရာက္မွ မနက္စာ ေပါက္စီတစ္ေယာက္တစ္လုံး.. အဆာေျပေပါ့ေလ..
ဘုရားႀကီးကိုေရာက္ေတာ့ ဘုရားႀကီးေစ်းနားမွာ ထပ္စားၾကတယ္.. ၿပီးမွ ခ်စ္သူရဲ႕အေမ့ရြာကို ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႕ ဆက္သြား.. ခ်စ္သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္က တစ္စီး.. စီးရတယ္.. ရြာကိုအေရာက္ ၁၀ မိနစ္ သာသာေလာက္ ေမာင္းရတယ္.. ရန္ကုန္-မႏၱေလး အျမန္လမ္းမႀကီးရဲ႕ေဘးမွာဆိုေတာ့ သြားရတာ လမ္းသာပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆိုင္ကယ္က အရင္ဆုံးေရာက္ေတာ့ ေနာက္ကလူေတြကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အ၀င္၀က ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း ခ်စ္သူရဲ႕ညီ ထြက္ႀကိဳတယ္.. ထြက္ထြက္လာခ်င္း ဘယ္သူမွန္းမသိဘူး..
လူမွားေနေရာ... စြပ္က်ယ္ခ်ဳိင္းျပတ္နဲ႕.. ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားစတိုင္နဲ႕ဆိုေတာ့ ၀င္ေလ..အထဲကို´´ဆိုတဲ့ အသံၾကားမွ မွတ္မိေတာ့တာ.. ခ်စ္သူရဲ႕ညီမေလးကလည္း ၀မ္းသာအားရ လွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္...
ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို ဖူးဖို႕ ေက်ာင္းေပၚတက္ေတာ့ အလွဴအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ေဆြမ်ဳိးေတြလည္း ေက်ာင္းေပၚကို တက္လာၾကတယ္.. ေဆြျပမ်ဳိးျပလာၾကတာ..ဆိုၿပီး ခ်စ္သူရဲ႕ညီမေလးက မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ မ်က္ႏွာကို ဘယ္နားသြားထားရမွန္းမသိေအာင္ ရွက္သြားပါတယ္..
ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕....(သိတယ္ဟုတ္..လူႀကီးရွက္ေတာ့ ရယ္...ဆိုတာ).. ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို ၀တ္ျဖည့္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲပတ္ၾကည့္..
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႕ယွဥ္လ်က္ေနရာက ကုန္းေပၚမွာ ေစတီရွိတယ္... ကုန္းျမင့္ေပၚမွာဆိုေတာ့ ေစတီရင္ျပင္ကို
မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး.. ၿပီးေတာ့ ရြာထဲကို လည္ၾကတယ္.. ခ်စ္သူရဲ႕အစ္မ၀မ္းကြဲအိမ္မွာ လက္ဖက္တစ္ပန္း ကန္နဲ႕ ၀ိုင္းဖြဲ႕မိၾကျပန္တယ္.. ဆြမ္းက ၁၀း၃၀ ေလာက္မွကပ္မယ္ဆုိေတာ့ နာရီ၀က္ တစ္နာရီေတာ့ လူငယ္ေတြခ်ည္း စကားေျပာၾက.. ခ်စ္သူတို႕ေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာၾကဆိုၾကတာ နားေထာင္၊ လိုက္ေျပာ၊ လိုက္ေနာက္နဲ႕.. အမွတ္ရစရာပါပဲ.. မေန႕က ႀကိဳေရာက္ႏွင့္တဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ညီက
ရြာကလူေတြကို သူ႕အစ္ကို မိန္းမရသြားၿပီလို႕ေျပာထားတာ.... သူကေရွ႕ကေျပာ သူ႕ညီမက ေနာက္ကေန လိုက္ေဖာ္...တယ္တဲ့... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ ေပ်ာ္စရာ စကား၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ပါ၀င္ခဲ့ရတယ္.. ဆြမ္းကပ္ခ်ိန္အမီ ေက်ာင္းကိုျပန္ၿပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ဆင္.. ဆြမ္းကပ္ၾက.. ေန႕လည္စာစားၾက.. စားၿပီးတရားနာ..
တရားနာၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္း အရိပ္ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ခ်စ္သူရဲ႕ညီနဲ႕ ခ်စ္သူက ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းခတ္ၾကတယ္.. ျခင္းကလည္း ခတ္ရတယ္ကိုမရွိဘူး... ေကာက္ေနရတာခ်ည္းပဲ.. သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ပိုက္ေက်ာ္ျခင္းကေန ၀ိုင္းျခင္းျဖစ္သြားၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ညီမေလးက
ေက်ာင္းသားေတြကစားတဲ့ ေဘာလုံးယူၿပီး ေဘာလုံးကန္ၾက.. ေဘာလုံးကန္ရတာ ပ်င္းလာေတာ့
ျခင္းခတ္ေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး အဲဒီေဘာလုံးနဲ႕ ေဘာလီေဘာပုတ္ၾကတယ္.. သိတဲ့အတိုင္း.. ကန္တဲ့ေဘာလုံးကို ေဘာ္လီေဘာလုပ္ၿပီး ပုတ္ေတာ့ လက္ေတြက ဘယ္ခံႏိုင္မွာတုန္း.. အေရးထဲ ေဘာလုံးက ကြဲေနေသးတယ္... ကိုယ္ေပးဖို႕ အလွည့္ေရာက္တိုင္း ပိန္သြားတဲ့ေဘာလုံးကို လက္နဲ႕ ျပန္ျပန္ေဖာင္း.. ၿပီးမွ ျပန္ေပး.. အလုပ္ကိုျဖစ္လို႕...
ေဘာလုံးကန္ေနက် ခ်စ္သူကလည္း တစ္ဘက္ကလာတဲ့ေဘာလုံး လက္နဲ႕မဖမ္းဘဲ ေျခေထာက္နဲ႕ခ်ည္း လွမ္းဖမ္းတယ္.. သူလည္း ေဘာလီေဘာတစ္ခါမွ မကစားဖူးဘူးေလ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း အတူတူပဲ..
မကစားဖူးေတာ့ လက္အေနအထားမမွန္.. ညာလက္မဆစ္ ေဘာလုံးနဲ႕ထိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေရာင္တက္လာတယ္.. ၁၀ မွတ္ေၾကး ေလးပြဲေလာက္ကစားလိုက္တဲ့အခါ လူေတြက ေျခကုန္လက္ပမ္းက်.. ခ်စ္သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ပိုဆိုးေပါ့.. ႏွစ္ေယာက္သားက ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာသာ ေဒါင္းတိေမာင္းတိေလ.. ေျပးဟယ္လႊားဟယ္ ကစားဟယ္ဆိုေတာ့ ခဏလႈပ္ရုံနဲ႕ လူက ဟိုက္ေနၿပီ.. ပြဲလက္စသတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘက္က
ေလးပြဲလုံးအရႈံးျပ.. ရႈံးတဲ့သူ အေအးတိုက္ေၾကးေလာင္းထားေပမယ့္ ႏိုင္တဲ့သူေတြတိုက္တဲ့အေအးပဲ လိုက္ေသာက္လိုက္တယ္.. :P
အေအးဆိုင္မွာ ရပ္ထားတဲ့ဆိုင္ကယ္ျမင္ေတာ့ လူကမေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ တက္စီးဖို႕လုပ္ေသးတာ..
ဆိုင္ကယ္က နင္းႏႈိးတာေတာင္ လုံး၀မႏႈိးေတာ့တာနဲ႕ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္ရတယ္.. အေအးေသာက္ၿပီးေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျပန္သြား.. ခ်စ္သူရဲ႕အစ္မေတြက ရြာထဲသြားလည္ၾကတယ္.. ေက်ာင္းေပၚမွာ နားရင္းစကားေျပာၾက.. ခ်စ္သူရဲ႕အမ်ဳိးေတြကေတာ့ ဆြမ္းမကပ္ခင္ကတည္းက ေကာက္ညင္းထုပ္ လုပ္ေနၾကတယ္.. အိမ္အျပန္လက္ေဆာင္ေပါ့.. ေကာက္ညင္းထုပ္က်က္မွ ျပန္ရမယ္တဲ့.. ျပန္ဖို႕ျပင္ၾကေတာ့ ညေန ၃း၀၀ .. ေကာက္ညင္းထုပ္ေတြလည္း အသင့္ျဖစ္ၿပီေပါ့... ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကို မိန္႕လိုက္တယ္.. ခုလာျပတဲ့လူကို မွတ္ထားလိုက္ၿပီ.. ေနာက္တစ္ေယာက္ မေျပာင္းနဲ႕ေတာ့တဲ့.. ကားေစာင့္ဖို႕သြားၾကေတာ့ အိမ္အျပန္ေျခလွမ္းေတြက အလာတုန္းကေလာက္ မျမန္ေတာ့ဘူး.. (သဲရုန္းေနရလို႕.. ;) ).. အျမန္လမ္းကေနေစာင့္ၿပီး ကားတားၾကတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕မရ.. ကားေစာင့္ရင္း အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြကိုၾကြားဖို႕ရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္သူနဲ႕တစ္ပုံတြဲရုိက္.. ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူခင္သူေတြဆီ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ပုံကို
ေနာက္မွပို႕ေပးလိုက္မယ္.. ရန္ကုန္ျပန္ဖို႕ ေတြ႕တဲ့ကားတိုင္းတား.. တားသမွ်ကားကလည္း မရပ္ဘူးဗ်ာ..
ေနာက္ဆုံး ဘုရားဖူးကားတစ္ကားက တင္ေခၚမွ ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့တယ္.. ေက်းဇူးအႀကီးႀကီးတင္ရပါ၏... ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဆာင္ျပန္ဖို႕လူက ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ေနၿပီ.. အစ္မေတြက အိမ္မွာပဲ အိပ္လိုက္ေတာ့ဆိုတာနဲ႕ ညစာထမင္း၀ိုင္းကို ခ်စ္သူရဲ႕မိသားစုနဲ႕ လက္ဆုံစားျဖစ္ၾကျပန္တယ္... ဒီလိုဒီလိုနဲ႕..... 2011 ခရစ္စ္မတ္စ္ညေလးက သံေယာဇဥ္ႀကိဳးအသစ္အသစ္ေတြ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ .. ေမတၱာေတးေတြ လြင့္ပ်ံလ်က္... ခ်စ္သူနဲ႕အတူ အဘိုးႀကီးအဘြားႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ မၾကာခဏတမ္းတျဖစ္ေနမယ့္
ေန႕ေလးတစ္ေန႕ ေပါ့ေလ.....
စစ္ကိုင္းဦးဖိုးသင္းေရးတဲ့ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတၱိနဲ႕ေက်ာ္ရင္ျမင့္ေရးတဲ့ အေရာင္ေသြးစုံစုံ ဘ၀ဇာတ္ခုံ အဖုံဖုံ
စာအုပ္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္.. စစ္ကိုင္းဦးဖိုးသင္းေရးတဲ့စာေတြကို အရင္ကမဖတ္ဖူးပါဘူး.. လက္လွမ္းမမီခဲ့ဘူး ဆိုပါေတာ့.. သူ႕စာအုပ္ကိုဖတ္ၾကည့္မွ သူေရးတဲ့စာေတြအမ်ားႀကီးရွိမွန္းသိရပါတယ္..သူ႕ရဲ႕စာေရးသားဟန္ကို
သေဘာက်ပါတယ္.. ပြင့္လင္းတယ္.. ဘုဂလန္႕ေတာ့ႏိုင္တယ္.. သူတို႕ေခတ္ကပညာေရးကို သိရတယ္..
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာစာသင္ၿပီး အဲဒီေခတ္က ခုနစ္တန္းကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ေမာင္သင္းက စူးစမ္းစိတ္အင္မတန္ႀကီးတာေတြ႕ရပါတယ္.. ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းကနဲ႕မ်ား ကြာပလို႕ ေတြးမိတယ္.. ကိုယ္သာသူ႕ေနရာမွာဆိုပညာတတ္-လူတစ္လုံးသူတစ္လုံး ျဖစ္လာဖို႕ မလြယ္လွဘူး ေအာက္ေမ့တယ္..
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း ဦးဘိုးသင္းဆီကေန ႏိုင္ငံေရးအႀကံဥာဏ္ေတြရခဲ့တယ္လို႕ ခန္႕မွန္းမိရတယ္..
ဦးခႏၱီတန္ေဆာင္းေတြေဆာက္တာအေပၚမွာ ဦးဘိုးသင္းရဲ႕အျမင္က တစ္မ်ဳိးပါ.. အဂၤလိပ္ေခတ္မွာ သူေရးတဲ့စာေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ၿငိတဲ့စာေတြျဖစ္လို႕စာအုပ္အျဖစ္မထုတ္ဘဲ ေက်ာင္းသုံးဖတ္စာအုပ္အျဖစ္ ျပဌာန္းဖို႕ပဲ
သူလုပ္ခဲ့ပါသတဲ့... လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္းေခတ္ေတြမွာလည္း သူေရးတဲ့စာအုပ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံျပဳျပင္ေရး စာအုပ္ေတြပါပဲ.. ဒါေပမယ့္ စာေရးတဲ့အလုပ္ကို သူ႕အိမ္မွာ ဟင္းရြက္ကန္စြန္း စိုက္တဲ့အလုပ္ေလာက္
အားမရမိပါဘူးတဲ့.. စိုက္ထားတဲ့ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြဟာ စားခ်င္တဲ့သူရွိေနေသးတယ္.. စားတဲ့သူရွိေနတယ္..
ေျပာရရင္ စားသုံးသူက အက်ဳိးရတယ္ေပါ့... သူေရးတဲ့စာေတြကေတာ့ ဖတ္သင့္တဲ့သူေတြ(ဥပမာ-
စီးပြားေရးသမားေတြ) မဖတ္ဘဲ စာေရးခ်င္တဲ့သူေတြကသာ ဖတ္သလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ စားသုံးသူဆီ တကယ္မေရာက္ဘူး.. စာဖတ္သူက သူ႕စာအုပ္ကေန အက်ဳိးမရတဲ့အတြက္ စာေရးတဲ့အလုပ္ကို ဟင္းသီးဟင္းရြက္စိုက္တဲ့အလုပ္ေလာက္ အားမရပါဘူးလို႕ ေျပာထားပါတယ္... စာေရးဖို႕ေတာင္ အားေလ်ာ့သြားသလိုပဲ.. :)
ေက်ာ္ရင္ျမင့္ရဲ႕စာအုပ္ကေတာ့ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ဘာသာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ အႏုပညာနယ္ပယ္မွာ ထင္ရွား-မထင္ရွား ႀကိဳးစားရုန္းကန္ေနတဲ့ သူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကို ေရးထားတာပါ.. မစိုးရိမ္တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္၊ ရဲတိုက္၊
ေလထီးေဒၚျမရင္၊ မုံရြာက သစ္ပင္စိုက္ေနတဲ့သူအေၾကာင္း.... စသျဖင့္ လူအမ်ားႀကီးရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေဆာင္းပါးတိုေလးေတြ ေရးထားတာပါ.. မဆိုးပါဘူးလို႕ေျပာရပါမယ္.. ဘ၀မွာရုန္းကန္ေနရတာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ အားသစ္ေတြျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္..
Labels: Knowledge
Posts
